Nagły rozbłysk fioletowego światła sprawia, że aż cofasz się o kilka kroków. Widmowa postać staruchy rozpada się na kawałki, lecz upadając na podłogę, dostrzegasz złowieszczy uśmiech błąkający się po jej zdeformowanej twarzy. Twoim ciałem wstrząsa paroksyzm bólu, gdy uderzasz głową o ścianę. Ohydny grymas wiedźmy to ostatnia rzecz, jaką widzisz, nim połyka cię czerń nieświadomości.
Kiedy się budzisz, nie dostrzegasz wiedźmiego światła, lecz wizja wciąż płonie jasno w twym umyśle – wiekowa starucha pochylona nad krzywą podłogą, łypiąca pożądliwie na stronice gnijącej księgi, z nożem o dziwacznym kształcie w pazurzastej, artretycznej dłoni. A za nią mroczna otchłań ciągnąca się w domenę wiecznego zapomnienia ukrytą w głębi przepastnej, zamykającej się paszczy.