Z rozlicznych szczelin tego zrujnowanego domostwa wystrzeliwuje przyćmiewające umysł fioletowe światło. Uderza cię z każdej strony, przebłyskując zza pęknięć w deskach boazerii i spod podłogi. Coś piszczy nieludzko, jakby z ciebie kpiło, zaś z wiedźmiego blasku wyłania się jakaś postać. W jej wygiętym, zgarbionym ciele trudno dopatrzeć się wielu ludzkich cech. Starucha zanosi się zgrzytliwym rechotem podszytym koszmarnymi tonami. Jej głos odbija się echem w innym wymiarze, powracając wzmocniony i przekształcony.