Mgła nieustannie przecieka przez ściany i fundamenty budynku, wypełniając kolejne pomieszczenia rezydencji. W jej kłębach dostrzegacie rozwrzeszczane twarze, których widoku nigdy nie zapomnisz – udręczone nieustanną torturą dusze uwięzione w oparach. Ich cierpienie odbija się echem w korytarzach i przenika wasze umysły. Bezwolnie poddajecie się obłędowi. Musicie uciec, nim i wy zagubicie się tu na wieczność. Bez zastanowienia zaczynacie biec w stronę wyjścia.