Dostrzegacie szlak, który wygląda trochę znajomo, i postanawiacie ruszyć tą drogą. Udało się wam ukończyć zadanie i dopiero teraz z całą mocą dociera do was fakt, że skoro szczelina została zamknięta, być może już nigdy nie ujrzycie domu. Perspektywa pozostania na wieczność w tym wymiarze jest przerażająca, więc czym prędzej przechodzicie przez bramę wiodącą do ogromnego korytarza. Otwieracie wilgotne drewniane drzwi i stajecie w strugach deszczu pod ciemnym niebem. Glina zamienia się w żwir, później w marmur, w stal, w trawę. Wędrujecie przez niezwykle rozległą łąkę, przez gęsty las, i w końcu dopada was zmęczenie. Nie macie już energii ani sił żeby iść dalej. Padacie wyczerpani.