Jesteś wycieńczony i nie masz pojęcia, w jaki sposób zamknąć szczelinę. Jest za daleko, by do niej dotrzeć, a wszystko, czego próbowaliście, nie przynosi efektu. Oprócz tych nieziemskich słów sączących się do waszych umysłów, nie ma tutaj niczego, co mogłoby jakoś pomóc. I wtedy, w echu dźwięków wyławiasz znajomy głos i czujesz przemożną potrzebę, aby po nim powtórzyć - "Claude ostium..." Na początku tylko szepczesz słowa, bezgłośnie poruszając wargami. W końcu zamykasz oczy, żeby się skoncentrować i echo robi się głośniejsze. Gdy zapada cisza, otwierasz oczy i nie widzisz nic prócz atramentowej czerni. Szczelina zniknęła.