Mimo że wszystko sprzysięgło się przeciwko tobie, jakoś zdołałeś pokonać przywołanego z zaświatów ducha, który opętał Anette Mason. Wiedźma traci przytomność i pada na ziemię, lecz ukryty wewnątrz upiór przejmuje kontrolę nad jej ciałem niczym lalkarz pociągający za sznurki, gotów rozpocząć ohydne przedstawienie. Oczy Anette otwierają się, a jej usta zaczynają układać w słowa. „Głupcy!” – słychać ochrypły, bezcielesny głos Keziah. Jednocześnie ciało czarownicy zaczyna niezdarnie wstawać. – „Jesteście nic niewartymi robakami. Widziałam prawdę. Spojrzałam w twarz czystego Chaosu, którego częścią wkrótce się staniecie. Czas, byście do mnie przyszli i stanęli po mojej stronie. Klęknijcie przed Czarnym Tronem i zjednoczcie się ze wszechświatem!”
Drżysz, gdy słowa trafiają do twych uszu. Choć nie pojmujesz sensu jej przemowy, doskonale wyczuwasz, że Keziah ma mroczne i niegodziwe zamiary. Zbierasz się na odwagę i rzucasz władczym tonem: „Opuść to miejsce. Odejdź tam, skąd zostałaś wezwana i nigdy więcej nie wracaj”.