Henry wygląda na niespokojnego. Nachyla się i odzywa szeptem. „No dobrze, słuchajcie. Pracuję w śródmieściu jako asystent architekta miejskiego. Facet jest trochę śmieszny. Cichy, pełen wielkich pomysłów i lubi się zaszywać w swoim biurze na całe godziny”. Henry pociera nerwowo ręce. „Nie wiem, czemu Alejandro miałby się z nim spotykać bez mojej wiedzy, ale kiedy widziałem go po raz ostatni, szedł korytarzem właśnie z moim szefem, w obstawie kilku groźnych gości w czarnych garniturach”. Deveau wstaje, zakłada płaszcz i zostawia kilka monet na blacie. „Pamiętajcie, nie słyszeliście tego ode mnie” – dodaje nerwowo, po czym wychodzi.